Mola

Dün gece yatmadan önce aşağıdaki satırları not almıştım.

"Uykuya direnen gözlerini kapattın sonunda. Sen çizgilerini bırakamazsın ki. İçin bu gece seni nereye götürecek? Yorgun musun seni alıkoyan saatlerden?"

Sabah tekrar kaldığım yerden taradım geçmişte çizmiş olduğum desenleri. Şimdi traş olup, giyineceğim dışarı çıkmak için. Endotek'e gidip geçen ayki maaşımı alacağım ve de tazminatımı. Anlatacak o kadar çok şey var ki aslında. İnsan kendi öyküsünü alıp gidiyor başka maceralara. Sanki hayat sadece bizim gözlerimizde. Öldüğümüzde bıraktığımızda gerçeğimizi, vaz geçildiğimizde biz yokken de var olan hayat nicelerini karşılayıp, uğurlayacak. Şimdi para almaya çıkıyorum ama hayatımı ihmal etmeyeceğim. Bir kızı sever gibi yaşayacağım denizimi, güneşimi.

Akşama kazılara devam edeceğiz. Günışığıyla buluşturacağız dibi. Hayatı okumaya çalışacağız çizimlerde. Benden geçende size yansıtıyorum karmaşamı. Renksiz bir günbatımı olur mu?