Troubled Waters' Sad Fish Mad

Bu pazar öğleden sonrası Andrew Lloyd Weber parçalarını Sarah Brightman yorumuyla dinlerken yine içimde yargıçlarım, cellatlarım, danışmanlarım ile bir gürültüye karıştım. Kalemime sıkıca sarıldım sürüklenirken çizgi olup akan nehirde. Karmaşa, kararsızlık beni yine ele geçirdi. Anlar kaçarken, yalnızlık kağıda düşüyor, kayboluyorum anlamsızlığında. Gerçeküstüyle toplum arasında, faydasızca. Müzik, deniz, tutku, gidip gelinen bir iş, öylesine adımlar, sesler, soğuk, ayaklarının farkında bir delilik, nereye gittiğini bilmeksizin özlem kanatları solmuş uçamayan karışıyorlar. Nerede kaybolmuşum ne önemi var, kimde? Bazen hayatım da çizgilerim gibi anlamından soyunmuş arayış içinde. Bir Karşıyaka vapuru beni alıp giderken bir sahilin ışıklarına;soğuk kıpırtılar ve ardındaki derinlik bana saldırırken; kuşlar alçalıp da uzaklaşırken, ben sahtekarca maskelerimden birini seçiyorum o ana uygun olan. Ben olamıyorum...
Hepimiz kendimizce konuşuyoruz hayatın en zor dilini. Bir on yıl sonra da karışık mı olacak aklım, küçük bir kız benim babam biraz tuhaftır mı diyecek, bir kaçkın. Bir kadının pişmanlıkları mı olacağım? Ölüm gözlerimi öptüğünde yalnızlığımı mı armağan edeceğim ona?
İzmir, 21/12/2003

Detached colourful attempts to meaning
Scribbled all of a sudden, unconsciously just like love and life, lost